Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

13 ΙΟΥΝΙΟΥ 3:00 π.μ.


Ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα κάτω
από τον άδειο ουρανό μιας νύχτας του Ιουνίου. 
Θράυσμα γυαλιού η μοναξιά που εμπεριέχει 
τον βόμβο τον ηλεκτρικό των μικροφώνων
και το μετοίκασμα της χρονικής στιγμής 
που χάνεται για πάντα. 

Ένα γυμνό κορμί ενδεδυμένο θλίψη προσμένει
αυτό που είχε κάποτε γευτεί προτού το αγαπήσει
με τέτοιο πάθος αχόρταγο ο πανδαμάτωρ χρόνος.

Μάτια ερμητικά κλειστά
Χείλη χαλαρωμένα 
κι ανάμεσα τους
γλώσσα υγρή κι απελπισμένη. 
Χέρια σφιχτά σε δυο γροθιές που προσμένουν
μια άκρη του χρόνου να κρατηθούν
κι αν όχι αυτό τότε τους αρκεί 
μια σταγόνα πόνος 
για να νοτίσουνε μ'αυτόν όλη την ύπαρξή τους. 


Περνάει ο καιρός. 
Μια αλυσίδα νεκρών στιγμών
και κάπου κάπου έντονων αισθημάτων. 
Λίγη ηδονή και ένας βαθύς αναστεναγμός 
ο κρίκος ο συνδετικός που τις ενώνει
κι η αλυσίδα γίνετε βαριά
καθώς κρατά στην άγκυρα που λέγεται ρουτίνα. 

Το σώμα τεντώνεται.  
Το σώμα κυρτώνει. 
Καθώς ο πόθος το διαπερνά 
σε κύματα φορτισμένα
από τη ζέστη της νυχτιάς
του όνειρου την ζάλη. 

Έπειτα
πάλι η σιγή
η ανάσσα που χαμηλώνει
ο τελευταίος αναστεναγμός
καθώς η νέα μέρα ξημερώνει. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: