Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Ένα Απλό Κομμάτι Ξύλου

Το βλέμμα μου έπεσε πάνω του δήθεν τυχαία.
Τυχαία γιατί απλά δεν έψαχνε για αυτό.
Δήθεν γιατί στην ουσία κάτι έψαχνα να βρω.

Χωρίς να ξέρω τι.
Χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω.
Ενδόμυχα.
Πέρα από κάθε συνηδειτότητα
από κάθε σκοπό
έψαχνα κάτι να αγγίξω.
Κάτι να κρατηθώ.

Ένα τετράγωνο κομμάτι ξύλου.
Μάλλον φλούδα πλάτανου
αν κρίνω από τη χλωρίδα της περιοχής.
Ένα σχεδόν τετραγωνισμένο κομμάτι ξύλου.
Λιωμένο από τον καιρό και τις βροχές.
Ένα σχεδόν τετράγωνο κομμάτι λιωμένου ξύλου
Έγινε για μένα η μόνη σύνθεση με το χτες.

ΙΣΜΗΝΗ


Κορμί στητό και μικροκαμωμένο. Σκούρα μαλλιά, μαύρα σχεδόν δεμένα σφιχτά πίσω. Σε ένα κότσο ψηλό. Αυστηρό. Καλοελεγμένο. Σπάνια ξέφευγε κάτι απ´ αυτόν και τότε ακόμα έδειχνε ελεγμένο.

 Μορφή γλυκιά που προσπαθούσε να δείχνει αυστηρή μα φάνταζε ψεύτικη στη προσπάθειά της. Μεγάλα μάτια. Μελιά. Φορτωμένα μόνιμα με θλίψη. Στόμα μικρό. Ακόμα παιδικό. Που σε προκαλούσε να το φιλήσεις και μια φωνούλα λίγο βραχνή. Διστακτική. Αβέβαιη. Που μόνο αν πρόσεχες πολύ μπορούσες να την ακούσεις.

Μόνο αν πρόσεχες πολύ κι αν ήσουν έτοιμος να ακούσεις θα έβρισκες σ ‘εκείνη τη δειλή φωνή μια ρωγμή παραπόνου. Κανένας δε θά 'ξερε το γιατί. Πόσο μάλλον εκείνη.

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Ένα Τραγούδι Για Ένα Στεναγμό

Πικρός καημός ο στεναγμός 
που μες στο όνειρο αφήνεις
καθώς το κουρασμένο σου κορμι 
αρνήται τη γαλήνη και η αγκαλία σου 
γίνεται σύνδεση ζωής. 

Ο Μικρός Μου Άγγελος

Έχω έναν άγγελο διαρκώς στο πλευρό μου
που όπως λένε τα παλιά τραγούδια απόκτησα παιδί. 
Δεν ξέρω πως ή το γιατί
μα φαίνεται πως είναι αποφασισμένος να με ακολουθεί. 
Τις νύχτες κουρνιάζει στο πλευρό μου
και μπήγει τα νύχια του στη σάρκα μου βαθιά. 
Σκαλίζει εξονυχιστικά τα όνειρά μου 
και μου σιγοτραγουδά 
Τραγούδια βγαλμένα από τα όνειρά μου 
ρυθμούς που άκουσα παλιά. 


Ο γλυκός μου άγγελος του θανάτου
περιμένει από εμένα να πεθάνω
ώστε στο νεκρικό κρεβάτι πλάι μου να κάτσει
και αφού φίλους και γνωστούς παρηγορήσει 
να τους εξηγήσει
πως και γιατί έφτασα εδώ.

I REMEMBER OTIS

Εγώ είμα εδώ 
και προσπαθώ
τι μέρα να κυτώ
απλά να περνάει. 
Χωρίς προσδοκίες να τη ζω. 
Ότι γεύση έχει να γευθώ και αφήσω 
το πεπρωμένο να πραγματωθεί
τη ζωή όπως τις πρέπει να εξελιχθεί 
και να την ζήσω. 

Δε ξέρω αν αυτό είναι το σωστό.
Δεν ξέρω κάν αν είναι αρκετό
αυτό που ξέρω είναι πως όσο κι αν πονώ
όσο αντέχω κι όσο μπορώ
θα ζήσω.