Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

ΙΣΜΗΝΗ


Κορμί στητό και μικροκαμωμένο. Σκούρα μαλλιά, μαύρα σχεδόν δεμένα σφιχτά πίσω. Σε ένα κότσο ψηλό. Αυστηρό. Καλοελεγμένο. Σπάνια ξέφευγε κάτι απ´ αυτόν και τότε ακόμα έδειχνε ελεγμένο.

 Μορφή γλυκιά που προσπαθούσε να δείχνει αυστηρή μα φάνταζε ψεύτικη στη προσπάθειά της. Μεγάλα μάτια. Μελιά. Φορτωμένα μόνιμα με θλίψη. Στόμα μικρό. Ακόμα παιδικό. Που σε προκαλούσε να το φιλήσεις και μια φωνούλα λίγο βραχνή. Διστακτική. Αβέβαιη. Που μόνο αν πρόσεχες πολύ μπορούσες να την ακούσεις.

Μόνο αν πρόσεχες πολύ κι αν ήσουν έτοιμος να ακούσεις θα έβρισκες σ ‘εκείνη τη δειλή φωνή μια ρωγμή παραπόνου. Κανένας δε θά 'ξερε το γιατί. Πόσο μάλλον εκείνη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: